Cheetah's bloggie

1 april tot nu toe

Vanmorgen was het feest bij school ;)
Velen kwamen idd met een stoel aangesleept
tuinstoelen, vouwstoelen,visstoelen,keukenstoelen
je kunt het niet bedenken of het was er.
Hilariteit ten top............

Jongste komt bepakt aanzetten,
chips om te trakteren, een kruidkoek voor de juffen
en een kussen onder zijn arm.
Deze gaat op de stoel voor de juf
helaas voor haar zitten hier een stuk of 15
kleine waterballonnen in.
Gelukkig had hij een waarschuwing uit gegeven gister
en toen ze weer voorzien was van droge kleding
kon het feest verder gaan.

De paaslunch is een groot succes
zelfs met een paashaas
wat natuurlijk super is voor de kleintjes.

Vanmiddag workshop koken,
hij valt mijn zijn neus in het ijs deze keer.
Ze bakken kletskoppen en versieren ijs
wat natuurlijk opgegeten moet worden.

Nu is het even een rustmoment
voordat we weer verder gaan met samen eten.

Omama en ik zijn vanmorgen even naar het kerkhof geweest
maar ja, je vindt daar niets.
Je kijkt even en dat is het wel.
`t is onwijs koud en als ons de regendruppels om de oren vliegen
zijn we vrij snel weer thuis.

Omama doet haar ding, ik de mijne
het werk in huis, bakken van een paar boterkoeken,
kleine knutseldingen
en tot nu toe is het eigenlijk heerlijk relaxed.
Hoop dat het vanavond ook zo blijft.

XXXXXXXXXXX

planning 1 april

We kunnen en willen en gaan er ook niet omheen
maar moeten toch wel even kijken hoe en wat en waar.
Ik weet dat iedereen zijn best gaat doen
welp een hele mooie dag te bezorgen
dat is het probleem niet.

Maar die emoties die er ook zijn
moeten eigenlijk ook ruimte en tijd hebben.
hoe gaan we dat doen?

Ik vraag jongste bij me in een rustig moment
en vraag hem wat zijn idee en gevoel is.
Het is een dag met een dubbele bodem,
jammer genoeg wel , zegt ie.
Hij praat er niet over, nog steeds niet
maar ik zie en merk dat hij er wel degelijk mee bezig is.

Ik stel dingen voor en laat hem kiezen
wat hij graag wil en hoe hij het wil
en vertel hem daarbij hoe andere mensen
zich in deze situatie voelen.
Beetje ongemakkelijk, beetje verdrietig
en zelfs ook nog wel beetje boos
omdat het op zijn dag was en dus blijft.
Plus het feit dat ik hem zeg dat hij de 1e
is met wie ik hierover spreek
maakt het dat hij groeit en zijn mening
naar voren brengt.

De uitslag is even simpel als warm.
´s morgens gaat hij gewoon naar school,
daar hebben ze ´s middags een paaslunch.
Ik haal hem op om 13.45 om naar stad te gaan
want daar mag hij mee doen
aan een workshop koken van zijn nieuwe school
deze was door hem bewust gekozen
op deze dag.

´s avonds halen we chinees en
nodigen Omama , mijn broer en zijn vriendin ook uit.
De rest van de avond brengen we hier door
en we kijken wel hoe we die invullen.
Met spelletjes of gewoon kletsen
wat er maar voorbij komt.

Het scheelt dat ik dan alles bij elkaar heb
Omama ook niet helemaal in haar uppie zit
want die is hier dan het liefst.
Broer zijn vriendin ook weet dat het haar ook aangaat
ega en oudste ook niet helemaal verloren zijn.

Denk dat we een prima oplossing hebben
al vallen we in een hele drukke periode
met iets van 4 verjaardagen
een judowedstrijd en anders nog wat losse dingen.

Samen komen we een heel eind
dat hebben we het afgelopen jaar bewezen
dus deze dag moet ook lukken
hoe het ook gaat
en wat er ook gebeurd.

XXXXXXXXXXXXXX

Dag Cheyenne

Vandaag kwam het kaartje per post
het schijnt dat ze zondag overleden is.
Enige zinnige wat ik kan zeggen
is dat ik hoop dat ze nu rust heeft.

Kan Webbie alleen maar sterkte wensen
wat zullen de hondjes haar missen.
Meer kan en wil ik er niet
over kwijt.

Alleen nog dit
ze zou vandaag jarig zijn.

XXXXXXXXXXXXXXX

maatschappelijk aanzien en uiterlijk vertoon

er zijn mensen  die het veel drukker hebben dan mij
en daar hebben ze ook een goede reden voor
niet dat ik het niet druk heb
maar weer met hele andere dingen.
En dan hebben ze die het druk hebben
het ook nog eens druk met mij.

Ik krijg de laatste tijd de opmerkingen of liever de vragen.
Wat ga je doen nu jongste ook naar VO gaat?
Hoezo , wat moet ik doen dan?
eerste vatte ik hem niet, onderhand ben ik er achter.
Kijk;
de welpen komen niet voor 3 uur of zo thuis
dus wordt het onderhand tijd voor een echte baan
met maatschappelijk aanzien en loon.
En die school?
Die kan ik nu ook wel opgeven,want er zitten geen welpen meer van ons.
Het wordt tijd dat ik een echte bijdrage ga leveren
aan onze maatschappij door op te houden met
simpel schoonmaken en mijn kwaliteiten
(waarvan ze gelukkig uitgaan dat ik die heb)
in te zetten voor het belang van gezin, liefde en vaderland !

Het uiterlijk vertoon in de titel komt
uit het simpele feit dat ik met mijn 42 jaar
nog steeds in maatje 176 pas (onderbouw dan he, hahahaha)
en geen moeite hoef te doen af te vallen.
Dit komt nadat iemand bijna ten onder ging
aan een dieet.

Weet je, ik reageer al bijna niet meer
en probeer rustig te verklaren waarom de waarom is
zoals de waarom is.
En meestal doe ik zelfs dat niet meer, waarom
zou ik me moeten verantwoorden?
Om bij de `klagers`te komen die het zo druk hebben?
De meesten (dus let wel ff op voor dat iemand pittig reageert)
hebben zelf gekozen voor de vakantie,
of die 2e auto, of die eigen woning die ze in het verleden
zelf hadden kunnen zetten als ze niet waren uit gegaan.

Mijn uiterlijk?
Ik blijf zo slank omdat ik zo hard ren, en zo hard werk.
Maar dat wat ik werk noem, is schijnbaar voor anderen een hobby
die ze zelf ook door anderen laten doen......................ehum.

dus nog 1 keertje dan;
Ja ik werk beneden mijn geestelijk nivo.
Dat komt omdat mijn gezin mijn geestelijk nivo hard nodig is.
Dat komt omdat mijn ega , en daar kan hij niets aan doen, het niet kan.
Daarbij draai ik anderhalf huishouden
regel, organiseer en werk.
Mijn totale uren per week varieren van de 20 tot de 26 uur
afhankelijk van het schema wat ik draai.

Gezien het feit dat ik een complete groep dansen kan leren
een vergadering (zoals vanavond) een bijdrage kan leveren
een gezin gelukkig is
betekend dus niet dat mijn iq beneden de 60 is.
Volgens mij namelijk
ben ik veel slimmer dan al die mensen die het doen
voor maatschappelijk aanzien en uiterlijk vertoon.

Ik doe waar ik me goed bij voel, verdien mijn geld op een eerlijke manier
werk hard, en ze zijn allemaal nog steeds erg blij met me.
Heb de wereld wel degelijk in mijn zicht,
doe niemand te kort
en mezelf zeker niet.

Ik heb mijn prioriteiten namelijk op een heel ander vlak liggen
en ik hoef niet op de voorgrond
en ik hoef niet de eer van het publiek.
enkelen die het echt waarderen
en die me het gunnen
en trots op me zijn
daar , daar heb ik genoeg aan.
Maar als je me niet begrijpt
duw me dan niet in jou  hokje !!!!
riekt een klein beetje namelijk
naar jaloezie.

XXXXXXXXXXXXXXX

hikken

he he , ik ben weer bij
zodat ik weer vooruit kan lopen.
morgen wedstrijd judo in Dalfsen
zondag verjaardag,
volgende week 3 verjaardagen.
waar van de belangrijkste toch donderdag is.

Ik heb alles afgezegd,
Omgeplugd, doorgestreept.
Niets ten koste van die anderen
maar donderdag is jongste jarig
en dan is het ook een jaar geleden
dat Opapa is overleden.

Het `gelukkige`feit dat het later op de dag was
maakt dat welp zijn dag al bijna had gehad.
De herinnering aan de leuke dingen zijn er ook.
Maar het andere is er ook.

Hij wil er niet over praten, nog steeds niet.
zijn afscheid is geweest, maar toch merk ik
dat het onder zijn huid zit.
Een ieder die ik spreek en die er mee te maken heeft
roep ik op om een feestje te vieren
en niet te praten over
als welp duidelijk aangeeft het niet te willen.

Eigenlijk is het bizar
doen alsof het er niet is, terwijl het er wel is.
maar wat moet ik?
Moet ik hem wijzen op iets wat hij wel weet.
moet ik de schaduw voor de zon uit laten gaan?
Nee, dat doe ik niet.

Want;
Wat Omama voelt is niet welp zijn gevoel.
wat ik herbeleef is iets wat hij niet eens weet.
wat de mensen om hem heen denken en voelen
is zo niet simultaan aan zijn gevoel en denken.
Maar;
het is wel zijn dag
het is een feest jarig te zijn
en hij staat op de grote drempel
van 8e  klasser naar brugpieper.
Hij heeft zo
zijn eigen dingen.

Als ik terugkijk in mijn herinnering
naar het overlijden van mijn grootouders
was dat een stuk minder heftig
dan van mijn vader.
waarmee ik maar wil zeggen;
´t is maar hoe dicht het bij diegenen is
die er mee verder moeten.

Wij gaan hem zijn feestje laten vieren
en die is van hem
en wat van ons is, is van ons
en dat doet aan de samenhorigheid
helemaal niets af.

XXXXXXXXXXXXXXXX

Milly

drama nieuws

ben niet gek

een vlinder op bezoek

leven

pas op de plaats

einde van tijdperk?

klaar.

Voelde me beetje down beetje zo van........zo zo
het is mijn schuld.
niet heus hoor maar krijg het wel.
Waar gaat dit over?
wel hier over:

We hebben lieve , hele lieve vrienden
al zeg ik ze dat veel te weinig, ze zijn het.
We kunnen ze midden in de nacht bellen
en ik weet zeker dat ze komen.
Das toch een soort criteria.

Dat dacht ik met hen ook
en toen het hier ff moeilijk ging
en de aandacht niet de andere kant op kwam
kwam er ook niets.
Niet een telefoontje, niet een kaartje , niet een mailtje.
Ja op het laatst.
Maar inmiddels was er een verjaardag voorbij aan deze kant
en ik , ik heb het er op aan laten komen.
Gewoon om te kijken of mijn gevoel klopte
dat het belangrijker was dat wij energie daar naar toe brachten
en aandacht
maar het gevoel dat als het hier niet ging het er dus niet was.

Inmiddels is ega jarig geweest en die heeft een super dag gehad
en het is me duidelijk
't is mijn schuld
ik heb niet genoeg gedaan
niet genoeg aandacht gegeven
niet genoeg begrepen schijnbaar.

Als dat werkelijk zo is
dan bied ik mijn oprechte excuses aan
en zulke mensen kun je dan ook inderdaad
maar beter uit het adresboekje halen
das dan gewoon een goed idee.

Ondertussen draaien we hier gewoon door
want zulke egoisten zijn we ook wel weer

Zo.
Klaar.

Geef me rust, geef me tijd

Elk jaar zo rond deze tijd
krijg ik de kriebels
voor kerst,
voor de lichtjes,
voor de weersvoorspelling............
en alles is er nu.
Winter , zeggen ze, is in aantocht
het gaat vriezen en misschien zelfs
sneeuwen !
De welpen kijken er naar uit
maar de kerstboom?
Die hoefde dit jaar niet.

Enige waar ze zich echt op verheugen
is gewoon de vakantie, rust.
Schijnbaar zitten zij
er net zo tegen aan te hikken
als ik zelf.

Ik heb zo'n vreemde behoefte aan rust
gewoon geen gedoe,
geen geregel, geen gestress.
Gewoon paar dagen kunnen doen
waar ik zelf zin in heb
zonder dat er van alles op me zit
of staat te wachten.

Omama en wij hadden afgesproken
om gewoon heel ordinair
1e kerstdag chinees te halen
(ze en wij vinden dat zo lekker ;))
en dan genoeg voor 2e kerstdag.
Lekker makkelijk, lekker geen gedoe.
Nu komt vriendin van broer
met het idee om 2e kerstdag hier
of bij Omama te gaan gourmetten.
Dat leek haar wel gezellig.
Normaal zou ik het prima vinden
gezellig dingetjes voorbereiden
maar we hebben er geen puf in
kan de moed niet opbrengen.

Hoe gaan we dit oplossen?
Geen idee eigenlijk.
Maar waarom zijn we nu
zo aan dat rustgevoel toe?
Want het heerst hier
bij allemaal.......................
Laat het eerst maar eens
vakantie worden.

XXXXXXXXXXXXXX

Kerstwens

hoe is het nu?

Weet je: die vraag wordt me regelmatig gesteld.
En afhankelijk van persoon is de toon en het willen weten
zeer verschillend.
De een vindt dat het vast niet makkelijk is
de ander vindt met de feestdagen voor de deur het een drama
anderen vinden dat je door moet
en ze zijn er ook met geen mening.
Die heb ik het liefst.

Ja, inmiddels zijn we bijna 8 maanden verder na het verlies
van het stamhoofd, zoals iemand toen zo mooi omschreef.
En ja, de feestdagen staan voor de deur, wat ga je doen
of liever wat ga je anders doen?
En ook ja, Omama heeft fors moeten inleveren, krijgt rekeningen,
en is alleen. Al doet ze veel buiten de deur, en heeft ze het hondje
qua aandacht is het ook een stuk minder. Thuiskomen zonder een mens
die op je wacht is toch heel wat anders.

Kijk voor mij persoonlijk is het een verlies van een vader.
Maar ik heb een gezin die de aandacht moet, een eigen leven die doorgaat
dingen waar ik druk mee ben, een eigen huis waar hij niet dagelijks was.
Voor haar is dat natuurlijk een heel stuk anders.
Ze vermaakt zich prima hoor, en het gaat hardstikke goed.
Toch kun je merken dat nu de dingen geregeld zijn en buitenstaanders
niet beter meer weten , en het dus zo "gewoon"wordt
je pas gaat merken wat er allemaal gebeurd is en wat het effect ervan is.
Das heel persoonlijk en anderen kunnen en hoeven daar ook niets mee.
sterker nog, het zou niet eens kunnen.

Ooit heb ik geschreven: Verdriet duurt maar 3 maanden en dan moet je niet
meer zeuren of klagen.
Het werkelijke besef begint pas na die drie maanden, en dan is iedereen
allang weer op weg met zijn eigen.
Het echte verwerken en een plek geven van alles wat er is gebeurt
moet je zelf doen, en daar krijg je dan echt wel alle tijd en rust voor.
Die feestdagen blijven feestdagen
en we zijn nuchter genoeg om te weten
dat feiten niet veranderen
en vergeten?
Wij zullen nooit vergeten
maar we gaan verder en benutten de tijd en de ruimte
om zoveel mogelijk uit en van het leven te maken.

Harde lessen
leveren grote prestaties op
DAT
heb ik er wel van geleerd.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

verbijsterd

Wat doe je als je iemand belt
om te feliciteren met haar verjaardag
en ze je verteld dat het haar niets interesseert
omdat haar zoon gister plots is overleden?

Geloof me dat je niet weet wat je moet zeggen
en vanaf hier kan ik haar alleen maar
sterkte , kracht en moed wensen.
Dat ik aan haar denk is meer vanzelfsprekend
en even wenstte ik me
dicht bij haar om haar de knuffel te geven

Scheelt soulmate is daar
en ik stuur ze warme lieve gedachten
en mijn gevoel.

Meer kan ik niet
XXXXXXXXXXX

nieuws

Het laatste nieuws hoorde ik vanavond
van het meisje van 13
en dat lijkt helemaal niet goed.
Zeer ernstig zelfs
en mijn hart gaat uit
naar haar familie.

Zelfs onder het dansen
kroop het gevoel
maar ik kan er ook niets mee
wat moeten die mensen
doormaken.

Weet het
er is meer verdriet om ons heen
en zij zijn niet de enigen
maar toch.
Soms is het schijnbaar nodig
dat er zoiets gebeurt
om zelf te beseffen
hoe rijk  je bent.

XXXXXXXXXXXX

gevoel

Vanmorgen werken, niets bijzonders
als ik een de grote ambulance zie met toeters en bellen
een naar gevoel bekruipt me.
Maar dat heb ik altijd , al waardeer ik ze zeer.
Als ik bij stad ben, is hij vlak achter me
en stopt midden op een rotonde.
Das niet goed............maar ik ga verder
en doe een gebedje voor hen
die hiermee te maken hebben.

Als jongste vanmiddag uit school komt
verteld hij mij een verhaal die hij hoorde van zijn juf
ze was onderweg naar school
toen ze een van de eersten was
bij het ongeluk.
Een meisje van 13
waarschijnlijk geraakt door een vrachtwagen
ze is in kritieke toestand opgenomen
in het ziekenhuis in Groningen.
Als ik de naam van het meisje hoor
lopende rillingen over mijn rug
en doe ik nog maar een wens.
Hoop zo voor haar en haar familie
dat het goed komt.

Weet je: het zijn van die berichtjes in de krant
wat je leest en denkt: Dat is ook erg.
Maar als je ze niet kent
ga je verder.
Ook als je ze wel kent
ga je verder.
Maar heb het de hele dag
in mijn gedachten gehad.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

ff eerlijk

*grin* zit nu zo lekker, even iets meer bijwerken.
Het zijn zo van die losse opmerkingen die je aan het denken zetten
en als je slim bent,
kun je daar een voordeel mee doen.

Vanzelf schrijf ik niet alles
dat lijkt me vrij bloggies,
je weet tenslotte nooit wie het leest
waarbij aan de andere kant het natuurlijk wel zo is
dat het mijn waarheid is en ik die zeggen mag
maar ben over het algemeen niet zo van
het van me aftrappen.

Het is soms ook een stukje dat ik niet weet
wat ik er zelf mee moet en meestal
doe ik er ook niet zo heel veel mee
want wat anderen doen of juist laten
moeten ze helemaal zelf weten
Zolang het mijn gezin niet benadeelt
Deze gedacht komt weer heel eenvoudig
weg uit het idee dat ik het werkelijk druk genoeg heb
met mijn eigen.
Want al hebben we leuke en lieve welpen
met een storing, een storing en een grote storing
is het niet altijd even eenvoudig.

Maar: Dat maakt het aan de ene kant wel weer spannend
soms vermoeiend maar ook weer dankbaar
vooral als ze op het punt aanlanden
dat ze ronduit zeggen: je hebt gelijk OF vragen
hoe ze met zichzelf aan moeten
Niet dat ik er voor geleerd heb, heb het "gelukkige" feit
met m'n hs dingen op te pikken die niet gezegd worden
en al te kunnen reageren voordat het gebeurd.

Diezelfde hs zorgt er ook voor dat ik dingen meekrijg
die ik helemaal niet wil weten maar onbewust toch meekrijg
en dan moet je er dus voor zorgen dat je alles wat
niet van "toepassing" is
buitensluit en doet alsof je het niet weet , niet ziet.

Maar wat eigenlijk pas echt goed werkt
en dat is dan ook gelijk het moeilijke van het hele gedoe
is grenzen stellen.
Niet alleen aan anderen maar vooral aan jezelf en die duidelijk maken.
Domweg nee zeggen, maar wel verklaren voor die ander waarom niet.
En dan is het aan hun om het wel of niet te begrijpen.
Want als je dat niet doet
ren je op een gegeven moment als een kip zonder kop
achter alles en iedereen aan
en doe je dingen die je eigenlijk helemaal niet wilt.

Soms roep ik: terug naar de basis
dat zijn momenten dat ik zelf besef te ver mee gegaan te zijn
te ver in het leven van een ander of in een situatie
waarbij die ander zijn leven of de situatie mijn leven
overneemt op zo'n moment.
En ik wil gewoon controle hebben over mijn eigen,
mezelf kunnen zijn onder alle omstandigheden,
zodat ik kan uitdragen wat ik het liefste wil
en dat is openstaan voor alles wat er in de ronde gaat
niet genieten met mate
me gedragen als een idioot als ik er zin in heb
en af en toe
gewoon niet verantwoordelijk zijn !

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

domme cheet

Mijn schuld, dikke bult.
Ik heb zitten wachten op iemand waar ik (vind ik zelf)
veel voor heb gedaan, maar die het schijnbaar niet de moeite vindt
om voor 1x zelf eens een telefoontje te plegen
of stukje aandacht uit te dragen.

Schijnbaar waren we goed voor het aandragen van aandacht
naar die kant, en weet je das jammer.
Niet zo zeer voor ons want we redden ons met onze echte vrienden
nog steeds uitstekend.

Ik had gedacht dat het niet zo was en oudste heeft geen sms geen kaartje
want omdat ik niet 5x achter elkaar achter iemand aan bel,
als hier bepaalde zaken een explosief karakter aan nemen,
wordt er nu wraak genomen op de zelfde manier als het inpalmen
begonnen is.

Scheelt onze welpen zijn hier tegen bestand
en het beroerde gevoel wat ik er aan over houdt
zal ook wel weer verdwijnen.
Maar denk niet dat ik ooit nog een keer
zo gek ga worden
als ik toen was, met vrije dagen nemen,
welpen van school houden omhonderden kilometers
te gaan rijden voor een bezoekje van een half uur.

Kaartjes, telefoontjes, aandacht. En ja we kregen er veel voor terug
materialistisch wellis waar, maar goed.
Het is zo jammer omdat ik best wel veel heb verteld
veel heb losgelaten en dat vertrouwen voelt nu zo gekwetst
zo zie je maar weer
maar ik begrijp een aantal dingen nu
waar ik me toen over verwonderd heb.

Ik draai me om en ga weer verder
op de weg waar ik mee bezig was.
Maar diep in me knaagt
zo'n vreemd gevoel van weer niet
belangrijk genoeg zijn
en weer de schuld krijgen
voor iets wat een ander doet.
Op een of andere manier
wil dat niet wennen.

XXXXXXXXXXXXXXX

30-09-1931

Vandaag is het 30 september, een normale woensdag.
Alleen niet voor ons, vandaag zou Opapa jarig zijn
en ondanks dat het heel goed met ons gaat
is het toch een vreemde dag met vreemde gevoelens.

Vanmorgen met Omama even bloemetje leggen,
helaas is het monument (nog) niet geplaatst
omdat het bedrijf de vrachtwagen stuk heeft.
alsof het nog niet mocht op een of andere manier.

Ik weet dat maatje van soulmate ook jarig zou zijn
en ik weet zeker dat zij aan mij denkt en ik aan haar.
We zullen elkaar ongetwijfeld spreken vandaag.

De welpen weten niet goed wat ze moeten.
kan Oma toch moeilijk feliciteren mam, zegt jongste.
Lief, alleen het feit dat je er over nadenkt hoe en wat je zeggen moet
maakt al dat je Oma niets hoeft te zeggen.
Dan krijgt ze dikke knuffel van me, en zo vind ook die zijn weg.

En ik zit in huis, lekker vrij vandaag en doe helemaal niets
heb nog moeite om de was in de droger te doen,
voel me moe, lusteloos en toch ook tikkie verdrietig
niet omdat hij er niet meer is,
maar omdat het gegaan is zoals het gegaan is
de voor geschiedenis, de herinneringen
en weet nu alvast
hoe al die eerste keren gaan voelen.
Vraag me af
is het al die 2e keren
werkelijk makkelijker zoals iedereen zegt?

Scheelt , na vandaag is er weer
een morgen.

XXXXXXXXXXXXXX