het beloofd een leuke zondag te worden
vanmiddag op visite bij vrienden van ons
en het is de eerste keer dat de welpen
alle twee thuis zijn.
Ze willen vissen samen met een aantal vrienden
en Omama is gewoon thuis
voor het geval dat, je weet tenslotte maar nooit.
Ik sta op tegen half 12 vanmorgen
heerlijk uitslapen.
de welpen zijn volop in voorbereiding
voor het vissen van vanmiddag.
Tegen kwart voor 12 komt oudste naar binnen
Mam, kun je me even helpen?
Heb een vishaak in mijn vinger.
Dan trek je hem er toch uit, is mijn nuchtere antwoord
ja, maar dat wil niet.
Laat eens zien dan.
Krijg onder mijn neus een wijsvinger met daarboven op
een vishaak die tot het bochtje aan toe
verdwijnt.
Eh, hier ga ik echt niets aan doen.
Je gaat maar naar de huisartsenpost.
Moet dat? Ja tenzij je hier mee wilt blijven lopen.
Ega opgetrommeld en samen vertrekken ze.
Tegen kwart voor 1 zijn ze terug,
met verbandje en antibioticakuur.
Zonder verdoving hebben ze het ding
eruit geplukt en dat viel oudste
niet helemaal mee.
Gelukkig kan hij er zelf wel beetje om lachen
en gekscherend zeg ik; Vist bijna nooit
maar vangt wel direct
het grootste.
Als we na het eten even napraten en
jongste oudste een stuk peillood wil laten zien
roep ik;
Zitten er ook haken aan?
Dit zal hij nog wel een poosje moeten horen
maar hoop werkelijk
dat het goed en snel geneest
want zijn van die kleine dingen
die soms heel vervelend kunnen worden.
Vandaag stond helemaal in het teken van de judowedstrijd.
Om 13.00 vertrekken we richting Dalfsen.
Altijd een groot feest daar.
Als we aankomen is het heel erg druk.
En het is zoeken geblazen naar een parkeerplek
die ik eindelijk vind in een woonwijk.
Allee , moet maar.
Gelukkig is welp in de goede poule opgegeven.
Hij is van de groep van 32-38 kg naar de 39-42 kg gegaan.
Dat maakt bijzonder veel uit, want ben je te zwaar wordt je
gediskwalificeerd. Ze hebben een marge van 0,5 kg.
Maar:
Het betekend in de praktijk wel dat je dan weer een van de
lichtsten ben van je groep.
Al zou het voor vandaag niet veel uit maken.
Er zijn 23 landen waaronder Rusland, Jordanie, Griekenland,
Engeland, Duitsland, Belgie en natuurlijk veel meer.
Ze hebben poules samengevoegd en welp komt in een groep
van 40 personen!!!!
Deze wordt later opgesplitst in 2 groepen.
Gewichten van 40 tot en met 48 kg en alle kleuren banden door elkaar.
De eerste partij verliest hij en dat staat hem niet zo erg aan.
De tweede wint hij nipt en ook de derde is verlies.
Gezien het aantal deelnemers is het dus geen prijs en de hele
wedstrijd duurt bijna 2 uur.
Hij komt tot de conclusie dat hij volgend jaar Dalfsen overslaat.
Het is hem te druk , te groots , te massaal.
Over 2 weken mogen we weer naar Hardenberg.
Die toernooien zijn kleiner,
poules van hooguit 10 deelnemers en beter te overzien.
Grote internationale plannen maken
is bij hem dus echt nog niet nodig ;)
Gelukkig is zijn sportieve inslag gebleven
en vind hij het nog steeds erg leuk om te doen.
En daar gaat het voornamelijk om !
Note;
van alle deelnemers van de club
heeft niemand een podium plek gehaald.
Hier is echt wel een wonder gebeurd.
Vanavond de uitslag ophalen van de toetsen van jongste.
Mijn grootste angst is de punten van de cito.
Niet om de hoogte maar om het feit
dat een van de twee kan zeggen:
ik ben slimmer.
Gezien hoe ze op elkaar reageren
echt geen leuk vooruit zicht.
En dat zou een levenlang blijven.
De uitslag is vanavond heel verrassend
exact zelfde als van oudste.
Tot op het punt en percentage.
Ik vind het een wonder.
Grotere prettige bijkomstigheid is
hij kan net als zijn grote broer
die school doen die hij graag wil
en heeft dan capaciteiten over.
Wij zijn ontzettend blij met het feit
dat ze het zo goed doen,
nog blijer dat ze goed weten wat ze willen
en de mogelijkheden krijgen/hebben
om daar te komen.
Maar die uitslag
vind het een regelrecht wonder
die mij heel veel
geruzie gaat besparen.
Op de toekomst van de welpen
en dat ze maar lang
aan elkaar gewaagd mogen blijven
en doen wat ze graag doen
naast elkaar leven
en schijnbaar toch het beste
in elkaar naar boven halen.
Al zie je dat niet altijd zo.
Vandaag eindelijk de goede combinatie gevonden.
oudste met zijn vriend
jongste met zijn vriendje.
Zo sta ik vanmorgen bij het zwembad
met eentje van 9 , 11, 13 en 14.
ik zie haar kijken
en roep maar alvast:
NIET ALLEMAAL VAN MIJ.
Het levert een lachsalvo op
en de tijd die het duurt voordat ze er zat van zijn
zit ik heerlijk met het personeel bij te kletsen.
meesten ken ik nog van de tijd
dat de welpen hun diploma''s moesten halen.
Nu heb ik er verder geen oppassen meer mee
en gaan ze hun eigen gang
en ach een puntzak patat met een frikandel/kroket
wat drinken en veel speelgoed in het water
doet het altijd goed.
Om half 2 geven ze er de brui aan.
De anderen worden een stuk groter die binnenkomen
en het overnemen.
Inmiddels liggen ze bijna 4 uur in het water
kan wel lukken dus.
Vriendje van jongste wordt hier opgehaald
dat geeft mij de tijd het eten alvast te maken
aangezien jongste nog naar ortho moet.
Een verhaal apart.
Een uitneembare beugel levert de afgelopen maanden
de nodige problemen op qua pijn.
3 kwartier later,
en het mijn onderhand behoorlijk zat zijn
maakt dat alleen de onderste nog nodig is.
Hier mee kan de belangrijkste doelstelling gehaald worden
en die overbeet moet dan maar zoals het moet.
weet je, en daar ga IK dan weer:
dat die kaak zo gevormd moet worden dat alle tanden er in passen
die snap ik volkomen. Immers zo zijn we bovenaan ook begonnen.
Maar die overbeet?
Ik loop er al jaren mee, kan alles eten en voel me zeer gelukkig.
Mijn tanden zijn er allemaal en staan recht.
Het is weer die hang naar perfectie , het zo mooi mogelijk
(voor een zo duur mogelijke beugel)
die me doet irriteren.
Waarom moet toch alles en iedereen perfect zijn
zo niet gevormd, geschaafd, geopereerd of desnoods via medicatie
veranderd worden???
Waarom mag een mens niet meer uniek zijn ?
Waarom kan ik prima met een ODDér iemand met een laag IQ maar zo lief,
een ADHDér en een vreselijk ondeugde kwajongen een hele dag doorbrengen
zonder gedoe en problemen.
maar krijg ik de medici en alles wat er bij hoort niet zover
te accepteren wat en wie en vooral hoe een mens is?
Iedereen heeft zo zijn ondeugden, sommigen zelfs meerderen.
maar ook zeker zo zijn deugden en hele mooie of goede kwaliteiten.
En ik vertik het negatieve dingen te gaan zoeken of bekijken
zoek liever naar de positieve dingen en de leuke eigenschappen.
Ze moeten eens ophouden met zeuren
want anders moeten ze "mijn"combi van vandaag
maar eens meenemen.
Wat hebben die kinderen
een plezier gehad met een simpel dagje
zwembad.
Waar onderhand de Nederlanders in Vancouver
laten zien hoe je goed beslagen ten ijs komt,
er in Den Haag de verwijten over en weer vliegen.
Moet toch iemand de "schuld"hebben schijnbaar.
Maar waar 2 vechten hebben 2 schuld
wil er niet helemaal in.
Een val van het kabinet is natuurlijk niet grappig
maar hoe volwassen mensen
zich kinderlijk gedrag aanmeten
is af en toe best amusant.
Vandaag is de eerste dag van de vakantie van de welpen
een heel ander verhaal.
Mijn wekker loopt iets later af dan normaal
en nog voordat ik opsta
heb ik de eerste piepende welp al bij me staan.
Natuurlijk over iets wat de ander gezegd zal hebben.
Goed begin.
Mijn reactie is zo duidelijk dat er voor de rest van de dag
(bijna) geen geruzie meer is.
Want ik stuur ze met een gerust hart
vanavond alle twee eerder naar bed.
En afhankelijk van het aantal ruzies
word mijn tv avond vanavond
een heel stuk rustiger.
Jammer genoeg
is er nog maar 1 half uur af............
mmmmmmmmm :)
Morgen heb ik ze beloofd,
dan gaan we zwemmen.
Ze mogen alle twee een vriend mee
gaan we daar even ordinair eten
en kunnen ze hier nog even blijven hangen.
Ze kijken er naar uit
en ik ook
goed boek mee en ik vermaak me wel
want al zijn ze nog zo oud
ik laat ze daar echt niet alleen achter.
Zal wel loslopen
jammer dat het nu gewoon de hele dag regent
had eigenlijk best wel fijn geweest
als het nu nog gevroren had
dan hadden ze nog kunnen schaatsen.
(en dat van iemand die de winter al zo zat was
hahaha.........de reden :
een goede opletter weet het wel.)
Vanavond was er een pretles van de judo
eens in de zoveel tijd doen we dat
gewoon iets anders gewoon iets leuks.
Deze keer zou er een zumbales gegeven worden
zou.........
In het begin van de week heb ik nog gebeld
nee hoor, alles prima geregeld
komt dik voor elkaar.
Vanavond zitten we te wachten
met een zaal vol kinderen en hun ouders.
Maar wie er komt?
Niemand.
Maar eens even bellen dus:
Krijg het zelfde meisje aan de telefoon als in
begin van de week.
Met als ze mijn naam hoort, hoor ik haar slikken.
Ik vertel haar:
zitten hier te wachten met een zaal vol mensen op B.
Oh jee zegt ze, die is ziek.
En er is geen vervanger geregeld.
Wat moet ik nu dan? Tja ik ga proberen nog iemand te bellen.
Bel je zo terug.
maar ja, dan weet je het wel, vooral op vrijdagavond.
Ik licht de leraar in die de judoka's nog wat laat stoeien
en we breken voortijdig af.
Helaas.
Toch gaan we die les nog een keertje doen
alleen maken we de afspraken dan iets duidelijker
en bel ik van te voren 's middags wel even.
Want dit was wel zo'n teleurstelling.
Regel je een keertje iets
krijg je dit.
We konden er zelf niets aan doen
en het is een samenloop van omstandigheden
maar jammer was het wel.
Het is weer begonnen
de keuzes, de toetsen, de spanning
deze keer in jongste aan de beurt.
We mogen scholen kijken.
Eigenlijk is het nu een heel stuk makkelijker
oudste is immers vorig jaar naar voortgezet gegaan
en de meeste info is nu inmiddels praktijk geworden.
Daar snap ik nu teminste heel wat meer van ;)
De keuze is niet moeilijk, er is 1 school in stad
die een pracht van een bakkerij/keuken heeft
en recent verbouwd.
Daar wil hij naar toe, en gisteravond zijn we ""even""
gaan kijken.
Zijn ogen stralen bij de grote ketels, de mengmachines
en de hele grote gaspitten.
We brengen er bijna 2 uur door,
waarbij we ook de rest bekijken natuurlijk maar toch
zitten we meeste tijd in de keukens.
Ze hebben er 3 waar de heerlijkste dingen geproefd
mogen worden.
En heel veel info later , met hartelijke tot ziensen
en :Kerel welkom op deze school alvast,
staan we buiten.
Dit is het Mam , zegt ie.
Hij is er in 1x klaar mee en klaar voor.
Kan niet wachten tot de doedagen zijn
en heeft zich al ingeschreven voor een aantal
workshops.
En als ik dan vandaag zo overdenk
hoe het met die twee tot nu toe gegaan is
en hoe zijn hun keuzes maken
voel ik me trots op ze.
Ze weten wat ze willen,
willen er ook wat voor doen om daar te komen,
en zijn onderhand nog beleefd en vriendelijk ook.
Elke leeftijd heeft zo zijn charmes
ik probeer te genieten van elke dag
elke ontwikkeling
en zelfs als er eens een grote mond voorbij komt
herken ik wel weer iets van mezelf ;)
Gisteravond duikt hij er op tijd in
moet immers werken vandaag.
Ik breng hem voor deze ene keer
volgende week moet ie fietsen
niet om de laatste plaats
dat jongste en ik naar Enschede mogen.
Het ontvangst is hartelijk
en als ouder krijg ik de info die ik graag horen wil
er wordt afgesproken eerst maar eens
met halve dagen te beginnen
half 1 vrij dus.
En oudste is alleen maar zenuwachtig
en onder de indruk van de dame
die met haar 17 jaar
daar de hele toko runt.
Als ze verteld dat na een paar weken
bij goed bevallen hij langer mag komen
en dat er dan ook dieren arriveren
waaronder konijnen, cavia's en dat soort spul
glimmen zijn ogen als knikkers
een glim die ik niet vaak zie
zijn ogen zijn als helder blauw water
bij een zuiver wit strand.
Als ik hem ophaal om half 1
is hij bekaf , van alle indrukken
de spanning en het werk
maar vind het zo super
zo geweldig
ook zij is enthousiast
en een tot volgende week
is meer dan gemeend.
Nu hangt hij op de bank
is moe
wat ook heel normaal is dunkt me.
maar een ieder die ik spreek
vind het een prestatie
om met 13 jaar
zo'n schema te draaien als die van ons.
en ik ben niet minder trots.
Heerlijk!
Oudste is vanmiddag
voor het eerst van zijn leven
op een echt soort sollicitatiegesprek geweest
bij een bloemenzaak in de buurt.
Hij wil zo graag voor de zaterdag
een baantje
en als dit door zou gaan
zou het ook nog eens aansluiten
bij zijn opleiding.
Duimen dus.
Want ze waren heel enthousiast
kende het Terra
en waarderen zijn uitspraak:
Maakt niet uit wat ik moet doen
als het maar hier is :)
Vandaag krijg ik een geweldig mailtje
van een medebestuurslid van de judovereniging van jongste.
Het schijnt dat hij door zijn geweldige loten verkoop
dus nogmaals in de prijzen is gevallen.
Van de grote clubactie krijg hij 4 entreebewijzen
Voor Duinrell in Wassenaar !!!!!!!!!!!!!
Vanzelf is hij super blij,
Zijn wij onwijs trots op hem
en we gaan er die dag
een hele mooie dag van maken
't is een eindje rijden
maar:
dan kom je ook eens ergens anders.
Vandaag een onwijs koude snijdende dag
een echte brrrrrr wind met dito sneeuwverstuivingen langs de weg
op de weg en mini duintjes er naast.
das wel een mooi gezicht, in het mini
vanmiddag school schoonmaken aangezien we vanavond
voorlichtings avond hebben voor het middelbare onderwijs.
Tuurlijk heb ik het rideltje vorig jaar al gehoord
maar het besef dat het nog maar een jaar geleden is
en wat er allemaal tussentijds gebeurd is
maakt het dat ik moeite heb mijn gedachten erbij te houden.
Ook jongste zit verveeld te kijken
die heeft alle termen onderhand in het afgelopen jaar
Voorbij zien en horen komen.
de tl gl kb en dergelijk.
Enige wat echt wel grappig was dat andere ouders
mijn vragen hoe het allemaal wel zit bij dat Terra daar in Emmen
Die hebben overigens grote posters laten bezorgen bij school
zelf het Terra in Meppel heeft ons kleine dorpje ontdekt
*grin* een boerenplek waar warempel mensen wonen
met geld voor een bus/trein kaartje.
Grapje natuurlijk maar verwonderlijk is het wel.
We gaan ons trouwens geen illusies maken
jongste gaat gewoon naar stad H naar school.
Ten eerste omdat daar de opleiding is die hij graag wil
en ze komen echt , en dan ook echt , niet weer op dezelfde school.
Die fase hebben we gehad teminste qua school
nu thuis nog.........................
Ooit, ooit komt er rust in de keet
schreef ze berustend hoopvol.
Vandaag de laatste judowedstrijd van dit jaar
en wel in Erica, dat is voor ons dichtbij.
Kennissen van ons die komen kijken
en welp gaat iets minder enthousiast van start.
De griep heeft hem wel goed te pakken gehad.
De eerste partij is tegen zijn judovriend
waar hij het (nog) tegen af moet leggen.
Het is een poule van 5
waarvan 2 groen, 2 oranje, 1 geel.
De volgende partijen zijn super !
Zelfs een groene band
is geen probleem meer voor hem
en zo komt hij trots
met een 2e plaats in huis.
Die was hij nodig
voor zijn zelfvertrouwen
volgend jaar:
nieuwe kansen met waarschijnlijk
een nieuwe band ;)
Het was vorige week toen jongste bij me kwam
weet je mam wat zielig is?
Nou?
Een meisje bij hun van school moet vandaag
haar keelamandelen laten knippen
uitgerekend op St. Maarten.
Weet je wat ik ga doen ?
Ik ga een deel van wat ik ophaal met haar delen.
Mijn hart schiet vol, want deze is normaal niet zo van het delen
en ik ben trots op hem
dat zijn hart spreek voor hem.
Inmiddels heeft hij het er in de klas overgehad
en een groot aantal van zijn klasgenootjes
mee gekregen in het idee.
Met een beetje geluk krijgt het lieve ding
zoveel snoepgoed dat ze een poosje vooruit kan.
Ben alleen maar gelukkig met deze ontwikkeling
merk dat hij "ouder" wordt in zijn manier van denken
het ikke gaat er een beetje af
en wordt nu toch meer een samen.
Zo staat hij vanmiddag in de regen
Bladeren en takken te zoeken voor oudste
die het nodig is voor een project op school a.s. vrijdag
en als hij het niet heeft
kost hem dat 3 punten.
Maar zelf is hij rond 5 uur thuis
en dat wordt het al donker.
Vanzelf is die dolgelukkig met zijn broertje (nu)
de hoop gloort weer
dat ze echt ooit een keer samen
door 1 deur kunnen
EN
aan een ander denken voordat ze aan zichzelf beginnen.
Het is heerlijk om het druk te hebben
met dingen waar men je gebruiken kan
je gewaardeerd wordt
en ook iets kunt betekenen.
Niet dat ik dat normaal niet heb
maar toch.
Net vergadering gehad van de judo
en een aantal leuke en zinnige dingen
kunnen toevoegen.
Op het moment dat ik compie aan zet
rollen de volgende wedstrijdkaartjes weer binnen
21 november in Erica.
En dan nog heel veel leuke dingen
sinterklaas, een ouder/kind wedstrijd
een activiteit...............
Het wordt weer druk
maar dat is het altijd in deze maanden.
Vanmiddag was het judo ten top.
Jongste mocht weer de mat op en ondanks zijn enkel
ging het heel goed.
Niet in de prijzen maar wat wil je:
15 deelnemers in de poule waarvan 8 groen 2 blauw.
Zijn eerste partij was tegen groen die hij verloor
de tweede tegen blauw ook verloren
de derde tegen oranje dik gewonnen.
Het leverde geen podiumplek op
maar wel een leerzame ervaring !
Een medaille als herinnering
een ervaring rijker
en moe.
Oudste is gister een uur eerder vrij
maar deelt me mee dat hij de stad even in wil.
Prima, zolang ik het maar weet
als hij thuiskomt verrast hij me met een kamerplant
en bolletjes voor in de tuin.
Alvast voor je verjaardag
het is zo'n grote lieverd aan het worden.
Enthousiast als hij is
vergeet hij iets te zeggen
wat vandaag boven water komt.
Schijnt dat hij gister tijdens de gymles
een bal in zijn buik gekregen heeft.
Als hij vanmorgen opstaat heeft ie pijn
maar aangezien ik dan nog niet op ben
en ega denkt dat het allemaal wel meevalt
vertrekken ze , 1 richting werk andere richting school.
Oudste stuurt me altijd een sms'je
die ik lees als ik opsta maar
dan zit hij al lang en breed in de bus.
Als ik om 8 uur kijk zie ik in het bericht
gaat niet goed, buikpijn.
Ik stuur er een liefdevol bericht achteraan
maar weet dat ie die pas om een uur of 3 leest.
Op mijn werk gaat rond 9.15 mijn mobiel,
onbekend nummer, das niet goed.
Concierge van Terra met op achtergrond de oudste.
Hij heeft pijn, wil niet meer wat moet ik ermee?
Stuur hem maar naar huis, is mijn antwoord.
Kun je hem niet halen?
Nee helaas , de tijd die ik nodig ben om van mijn werk
richting Emmen te komen is net zo lang
dan hij nodig is om thuis te komen met de bus.
Als ik hem zelf even aan de telefoon krijg
overleggen we dat ie zelf naar huis gaat,
1 van de afspraken van het naar Emmen gaan
hoe doen we dat als we ziek worden maar
wel zelfstandig een bus kunnen pakken
(regeren is vooruit zien , teminste hier)
Ik ga verder met mijn werk
maak het iets korter en krijg telefoon
als hij thuis is, dan ben ik er ook bijna.
Een ritje naar de huisarts leert dat hij een fikse
bloeduitstorting moet hebben onder zijn spieren
in zijn buik.
Gelukkig , niets gebroken, gekneusd of gescheurd.
Dit lost vanzef op maar erg vervelend is het wel.
Morgen gaat ie gewoon naar school (zegt ie)
en zijn vriend heeft zijn huiswerk doorgebeld
wat inmiddels gemaakt is.
En dan besef ik
het is een grens, een eeuwige grens
als ze pijn of verdriet hebben zijn ze toch je kindje
en als ze zelfstandig dingen doen
een grote vent aan het worden.
En dat besef zit niet zo zeer bij hem
maar wel bij mij.
Loslaten en vasthouden.
Vanmorgen vroeg opstaan, en wat ben ik dan gelukkig met dat uurtje extra :)
Een van ons vriendenstel kan vanmiddag niet voor de verjaardag en die komen
dus vanmorgen.
Het is gezellig , kost ons alleen een deurklink.
Dat merkten we pas nadat ze weg waren, morgen maar weer nieuwe halen dus
***zucht***
alsof hier het geld aan bomen groeit.
Vanmiddag komt de rest inclusief broer met vriendin.
Die voor deze gelegenheid een prachtige kaart gemaakt heeft
oudste verwent met geld en ons netjes feliciteerd.
Sommigen veranderen schijnbaar langzaam
maar : alle goede dingen komen langzaam toch??
:)
Zo rond een uurtje of half 6 vertrekt iedereen
ruim ik de toko op
en ben blij dat het weer voorbij is.
Begrijp me niet verkeerd hoor
vind het altijd heel gezellig
maar de voorbereiding en de nabeschouwing
kosten nogal wat tijd.
Op een of andere manier
heb ik altijd een dubbel gevoel
volgende week zondagavond
krijg we zelfde stel weer
want dan ben ik zelf aan de beurt.
Heb al met oudste afgesproken
dat volgend jaar
onze verjaardagen samen gaan vieren
in 1x groot feest
met alles erop en eraan
dat lijkt me
nou eens een strak plan
:)
Jongste is hevig teleurgesteld
en baalt als een giga stekker :)
Wat is er gebeurt:
Als oudste van vrienden van ons
hier vanmiddag samen met hem gaat vissen
bijt er op het laatst nog een snoekje
op zijn aas.
Met z'n tweeen parkeren ze hem op wal
gaan meten en willen onthaken
maar het dier maakt een slag
om vervolgens terug te schieten
in het water.
Nog een poging om hem te grijpen
loopt uit in snijwondjes in de vingers
een verbroken onderlijn
en das vervelende:
nog haken in zijn bek.
Schijnbaar was deze behalve
groot ook erg slim,
maar gelukkig hebben ze wel
de lengte meegekregen
1.04 meter !!!!!!!!!!!
En hij heeft een getuige
maar wat had dat
een mooie foto kunnen worden !
Vanmorgen was oudste zelf niet zo heel vroeg :)
naast het geld hadden ze gister al kado gehad.
Soulmate komt koffiedrinken en vanmiddag
gaan we naar Duitsland.
Als hij besloten heeft wat we gaan eten
en hij vrije keuze heeft wat tv betreft
is de dag eigenlijk zo voorbij.
Weet je het is best moeilijk om iemand jarig te hebben
die tussen het tafellaken en servet zit
Maar hij heeft hele fijne dag gehad zegt ie,
dus is het goed.
Want het geluk van de jongens
is toch het belangrijkste wat er is !
Het prachtige weer lokt oudste en mij
om vanmiddag een stuk te lopen.
We gaan even langs bij jongste
die natuurlijk aan het vissen is.
Samen met nog een aantal mensen
want het snoeken is "hot"
Als we er net zijn
trekt een van de jongens
er een snoek uit van 80 cm.
En die ligt nu bij ons achter in de ton
te wachten om geslacht te worden
door ega.
Ze willen wel eens weten hoe ze smaken
ik sta erbij en kijk ernaar
en inwendig gruwelijk ik ervan.
Hou sowieso al niet van vis
maar deze is gewoon eng om te zien.
Zal eerst straks foto's maken
als beetje meezit
zie je die vanavond :)
Vandaag was de dag van jongste.
Een judotoernooi in Ruinen, dicht bij huis dus.
Deze staat aangemerkt als zijnde best wel makkelijk
onder de judoka''s.
Wat op zich helemaal verkeerd is, want dit toernooi
groeit onderhand uit tot een respectabele wedstrijd.
18 verenigingen , 227 judoka's staan vandaag te strijden.
Jongste komt door zijn gewicht nog net in een poule die niet makkelijk is.
Hij met oranje, tegen groen en 1 blauw.
Maar: Hij laat zich niet zomaar vloeren.
De inzet en het fanatiek zijn maken hem een geduchte tegenstander
die welliswaar niet in de prijzen valt
maar wel heel veel leert.
Gelukkig is hij een portieve sportman in de dop
en weet dat hij zijn best heeft gedaan.
Super was dat hij een ''oude'' vriendjudoka'
treft die toevallig in zijn poule zit.
En eigenlijk
interesseert hem die beker niet
maar dat ze elkaar weer zagen en bij konden praten
was veel leuker.
Als hier 's morgens tussen half 8 en half 9
de telefoon rammelt
bonst het hart me in mijn keel
en krijg ik het:
wat nu weer gevoel.
Vanmorgen belt ega,
Heeft oudste naar andere halte gebracht
en hoera hoera, hij moet twee strippen bij betalen.
HUH???
technisch onmogelijk omdat het abonnement
wat ie heeft voor deze halte bedoelt is.
Ik bel wel weer, zucht ik.
Ken het nummer van Arriva inmiddels uit mijn hoofd
en krijg en vriendelijke jongeman aan foon
die ik de situatie uitleg.
Ook hij snapt het niet, wat mij al een stuk minder
dom gevoel geeft.
Tja , hij werkt er tenslotte.
Volgens hem is het een misverstand
en had de chauffeur die NIET mogen doen.
Yep, maar het is WEL gebeurt
en nu?
Ze gaan de klacht opnemen en contact
zoeken met de chauffeur.
Daarna komen ze er met mij weer op terug.
Zal ook wel iets van 10 werkdagen wezen of zo.
Inmiddels heb ik een kopie gemaakt van de factuur
waarop duidelijk de sterren staan
de halte, de eindbestemming,
de zone's en alles wat er bij hoort.
EN
ben er onderhand spuugzat van.
laat het nou alsjeblieft
afgelopen zijn.
Oudste belt vanmorgen
terwijl ik onderweg ben naar mijn werk
en jongste ziek thuis ligt.
niet ziek dat ik er voor thuis blijf, maar toch niet fit.
Het schijnt dat hij 1 zone tekort komt
wat zoveel inhoud dat zijn 4 sterren een 5 sterren moet worden
die komt dus bovenop
de toeslagen kaart.
Ik kreun inwendig , want het wordt natuurlijk altijd duurder.
En wat is het alternatief?
Inmiddels ben ik erachter dat als ik hier in mee ga
1170 euro per jaar kwijt ben aan buskosten.
Maar :
stapt hij die uur eerder op in plaatsje N. dichtbij
mij dat dus 300 euro scheelt.
Denk dat ik het maar eens even met hem overleggen moet
want dat ie dan af en toe de Qliner pakt
kan ie overbruggen door af en toe een strippenkaart te gebruiken.
Op zich wel handig als ie zich een keer verslaapt of zo.
Want die 90 euro voor de toeslag dat hij opstapt voor 9 uur
is al betaald.
Wat wel erg leuk is dat een "vriendje" jongen heeft ie net ontmoet
ook de boemelbus pakt 's morgens, en 's middags dan
wel eens met de Qliner terug gaat.
maar kan je zeggen dat ik onderhand een heel klein beetje
erg zat ben van het hele bus verhaal.
Had hij het niet zo naar zijn zin en haalde hij niet zulke mooie cijfers
zou ik spijt als haren op mijn hoofd hebben.
Maar ik ben de laatste
om zijn toekomst in de war te gooien.
weet in ieder geval
waar ons vakantiegeld naar toe gaat
:)
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Als oudste thuiskomt en ik hem het verhaal vertel
reageert hij met een : dan moet ik maar eerder opstaan
en de boemelbus pakken.
Verbaasd kijk ik hem aan, meen je dat?
Yep zegt ie, als het zoveel geld scheelt doe ik dat.
EN (niet onbelangrijk)
er gaan meer kinderen van het Terra met die bus die kant op.
aha, en zo snijd het mes in dit geval aan twee kanten.
Heerlijk.
Donderdagavond had ik via marktplaats
2 bureau's,1 dossierkast en twee stoelen gekocht.
Vandaag zouden we ze ophalen.
De eerste valt ons 100% mee en is snel
opgeladen en thuis.
De tweede hadden we onze twijfels over
een foto is ook maar een foto
en niet altijd zie je alles.
Als we er aankomen staat alles al buiten
en het is me toch mooi!
Dolgelukkig ben ik omdat het hele spul
bij elkaar 45 euro kost.
EN de welpen kunnen het goed gebruiken
apart van elkaar huiswerk maken.
Het is een heel gesleep en gedoe
om het hele zooitje boven te krijgen
maar dan heb je ook wat.
De computers passen en prima op
en dan hebben ze ruimte genoeg over
voor hun boeken en schriftenprut.
Nu nog een goede router zodat ze
alle twee hun compie op het net krijgen
wil nog heel graag een nieuwe windows met licentie
en dan zijn ze volgens mij zover dat
ze de middelbare wel aan kunnen.
Nu maar hopen dat de 'oude' computers
zoveel geweld aan kunnen want ze zijn
vanzelf niet meer de jongsten :)
maar tot nu toe
doen ze wat ze doen moeten.
FF maar weer sparen dus.
Vandaag een normale dag
de gewone dingen
niets bijzonders.
wel:
2 bureau's gekocht met stoelen
voor de welpen.
kunnen ze op hun eigen kamer
huiswerk maken.
Want al zijn het broers
en was mijn hoop dat ze
elkaar zouden missen
ijdele hoop.
weet je;
daar kun je best moe van worden
het eeuwige gebek
en gevecht
en soms
weet ik niet meer
wat ik er aan moet doen.
kan alleen maar
ruimte maken
en uit elkaar halen.
Toch jammer
twee welpen
die elkaar alleen maar missen
omdat ze niets te vechten hebben.
De "onverwachte" vrije dag schept veel mogelijkheden
en ik besluit mijn eigen eens ouderwets onder handen te nemen
na de uitnodigende mail voor een sollicitatie gesprek
voor a.s. maandag :)
Ik sop en boen en race het hele huis door.
Ondertussen even met Omama laminaat halen
als ik om 10.30 even uitpuf met een kop koffie:
telefoon, oudste ??????
Huh dat kan toch niet , en ik krijg hem aan de lijn
huilen, huilen..........wat is er nu weer?
Hij moet een uur nablijven (oeps)........
blijkt dat ie heeft zitten kletsen en een aantal keren gewaarschuwd is.
Tja, dan moet je toch echt zelf de gevolgen aanvaarden.
Of ik hem niet op halen wil in Emmen om 16.00 uur????
Nou, dacht het niet.
Jij hebt straf en dan moet ik rijden?
Maar dan ben ik vet laat thuis, tja das het risico van het vak he.
Moet zeggen , mijn gevoel zegt: Halen
maar mijn verstand zegt: nee niet doen, want dan blijf je aan de gang.
En op het eind is hij het eigenlijk wel met me eens.
Feitelijk moet ik er wel beetje om lachen, niemand komt er zomaar.
en ik dender verder met mijn werk. Vanmiddag school doen en dan
vanavond lekker vrij.
In afwachting van oudste zit ik rond 17.00 de krant te lezen.
Weer telefoon, weer oudste.
en weer huilen, maar nu is het een rauwe kreet aan de andere kant.
Heeft ie zijn portomonee in de bus laten liggen !!!!!
En daar zit natuurlijk alles in, zijn ID , geld, busabonnement etc etc.
Kom jij maar naar huis roep ik nog, en ik spring als een idioot in de auto.
Zorgen om zo zsm in stad te komen bij het station.
Door de spits en knarstandend en zweet op voorhoofd
race ik het stationplein op.
Gelukkig hij staat er nog.
Ik ren naar de bus als de deur al open zwaait een een lachende
chauffeur me aankijkt.
Moeders P. vraag ie me ? YEP dat ben ik.
*grin* dan kom je hier voor en overhandig me dat wat oudste zo
nodig is morgen.
Ben zo ontzettend blij en opgelucht en bedank hem meer dan hartelijk.
Als ik thuiskom is oudste er inmiddels ook, en nog steeds dikke tranen.
Wel is hij opgelucht dat alles in orde gekomen is.
Wel zeg ik hem, volgens mij heb je vandaag wel een heleboel geleerd.
Hij schiet beetje in de lach,
yep zegt ie, en dat vergeet ik ook nooit meer.
Gelukkig, dat scheelt mij een heleboel grijze haren.
Een dikke knuffel en dan gaan we eten.
En oudste? Die ligt er op tijd in vanavond,
hij is moe, erg moe.
Gosh, hoe zou dat nou komen?
hahaha.........we blijven bezig
maar ooit, ooit gaat het toch wel een beetje
vanzelf?
Het is in de morgenstond
een uurtje of half 6
als oudste naast mijn bed staat
dikke tranen en helemaal van slag.
Wat is er aan de hand?
Hij is zijn kussen kwijt
en dan ook kwijt kwijt.
Slaperig stap ik eruit
om samen met jongste en hem te zoeken
zo moeilijk kan het niet zijn
toch?
We zoeken zijn hele kamer af
en wat denk je?
Nergens, maar dan ook nergens te vinden.
HUH?
Gelukkig heb ik er nog eentje in de kast
sloop erom en slapen maar
we zoeken het later wel uit.
Als ik even naar toilet ga
en de kamer in loop
zie ik tot mijn stomme verbazing
zijn kussen op de bank liggen.
Als ik naar boven ga
en hem zijn eigen kussen geef
vraag ie me: waar heb je die nou gevonden?
Wel, beneden. Hoe komt ie daar dan?
Tja,
schijnbaar heb je het 's nachts
net zo druk als overdag.
Scheelt,
slaapwandelen is hier een bijna
algemeen verschijnsel.
En daar kun je best
hele grappige dingen mee beleven.
Gisteren start met een welp die zich ziek en ellendig voelt.
Ik begrijp het allemaal wel en dirigeer hem weer naar bed,
hij slaapt tot kwart voor elf.
Vandaag "gewoon" weer naar school, teminste.........
en weer zijn er die tranen, weer is het opzien tegen.
en dan , dan ben ik er klaar mee.
Begrijp me niet verkeerd, maar ken hem zo onderhand
en weet dat ik nu door moet pakken anders wordt het niet wat.
Koppie omkeren dus.
Op mijn: Als je het dan allemaal zo moeilijk vind en niet kunt
moeten we je maar misschien hier naar school doen en niet meer in Emmen.
Nee,dat wil ie niet, maar eigenlijk wel dat ik hem elke dag ga brengen.
Ja duh, dat was de afspraak niet en het is ook niet mogelijk
omdat ik er wel bij werken moet om hem daar naar toe te kunnen laten gaan.
(Deuren dichthouden , heet dat)
Aan hem de keuze wat hij wil en hoe, want hij is nu toch werkelijk wel
oud genoeg om ook de B te zeggen. Maar je kunt het natuurlijk altijd proberen
het de makkelijke weg te krijgen, vooral als je bijna nooit huilt.
Met tranen in de ogen vertrekt hij, in tranen belt hij als hij bij de halte is om
te vertrekken.
En dan; dan hoor ik de hele dag niets weer.
Tot kwart over 3, opgewekt en vrolijk belt hij me:
ben weer bij de fiets !
En als hij thuis komt, is hij erdoor. Zal nog niet allemaal vanzelf gaan
en zal echt nog wel eens haperen, maar:
de keuze is gemaakt door hem zelf.
Al liet ik hem niet echt een andere keus..................
Nu hopen dat hij zich concentreren kan op wat hij zo graag wil
en de weg die voor hem ligt
zien kan.
Maar moet zeggen, voelde me knap beroerd vandaag.
Kwart over 4, telefoon:
Hoi Mam, sta bij de fiets !
Trots is ie, en blij
en een stuk vrolijker dan vanmorgen :)
Zie je wel
hij kan het wel !
Maar kan je vertellen
't heeft nogal wat voeten in de aarde
en het draait momenteel
heel veel om hem en zijn school
ondertussen moet ik gewoon werken
voorbereidingen voor het dansen doen
want ook dat begint morgenavond weer
en dan loopt er nog een vissende welpje
die soms naar meer vist
dan vis alleen
tja grote broer pikt nu wel erg veel aandacht.
Maar als ze vanmiddag elkaar treffen
in de keuken
kunnen ze zichzelf er nog net van weerhouden
elkaar een dikke knuffel te geven
*grin*
En dat maakt
een droom van mij
een stuk
dichterbij.
Weet niet of jullie ooit wel eens een natuurfilm zien,
maar herinner me een stukje van jaaaaaaaaaaaren terug
over een moederleeuw die haar jong
van haar afsnauwt omdat ie domweg groot genoeg is
om op eigen poten de wereld te verkennen.
En dan zie je hem wegsjokken
en telkens omkijken , terwijl mama doet
alsof ze helemaal niets ziet en niets voelt
en ik vond dat zoooo zielig voor de welp
begreep eigenlijk nooit echt
hoe ze dat nou toch zo kon doen.
Deze inleiding is nodig voor het volgende:
oudste krijgt naarmate de week vorderd
het steeds moeilijker.
Met het bang zijn van niet halen van de bus
bang zijn niet de lokalen kunnen vinden
bang zijn de leraar/lerares niet uit elkaar te kunnen houden
bang zijn dingen te vergeten of te verprutsen
en , das nog het ergste, mij pas weer aan het eind van de dag
weer zien , zijn lange dagen van half 8 tot half 5.
Ondertussen weet ik dat hij het kan,
dat hij , als hij beetje oplet en niet aan zijn emoties toegeeft,
de situatie prima aankan en overzien kan.
Maar : er komt zoveel op hem af,
zoveel om aan te denken, zoveel nieuwe dingen die helemaal
anders zijn dan een basisschool.
WEL staat hij nog steeds volledig achter zijn beslissing
om naar Emmen te gaan.
Ik probeer hem te begeleiden en geef aan dat de 1e week
het ergste is. Volgende week, heb je alles al een keer gehad,
weet je beter de weg en hoe er te komen.
ken je alle leraren en lokalen en voel je je een stuk beter.
Zou het? vraagt hij me, vast en zeker , antwoord ik.
En ik krijg een beetje het mamaleeuw gevoel,
ga op je eigen benen , je bent er klaar voor.
Helaas
is ook deze welp er niet van overtuigd.
Gelukkig hoef ik hem de rug niet toe te keren
en te doen alsof het me niets doet.
Want reken maar
dat elke traan die er bij hem valt, mij pijn doet.
En dat zijn er vandaag helaas nogal wat.
Hoop dat zijn zelfvertrouwen vandaag gegroeid is
als ie zonder problemen vanmiddag thuis komt.
Vol verwachting, zou het vandaag allemaal goed gaan?
Oudste vertrekt op tijd en als ik mijn ontbijt wil maken
zie ik zijn sleutels op de kast liggen,
JA HOOR .........'t is de eerste week.
Stad is voor ons niet zo heel ver, en ik rij hem na
hij staat al te wachten met telefoon aan zijn oor
en schrikt als ik op de toeter druk hihihihihi.
Eenmalige aanbieding hoor, zeg ik hem
en hij grijnst maar wat.
Als ik verder vandaag niets van je hoor
ga ik er vanuit dat alles goed is ok?
Yep is het antwoord, en net belde hij
sta bij de goede halte hoor en ben onderweg.
HUH je bent toch om 15.05 vrij?
Ja, maar laatste uur is extra lesuur voor moeilijke vakken
en tja, daar zijn ze nog niet aan toe
vandaar als kadootje mogen ze naar huis
*grin* hij reist samen met een 3e klasser
die naar zelfde halte moet
zal deze ronde dus bijna niet fout kunnen gaan.
EN
hij weet gelijk voor morgen
hoe het op de terugweg werkt.
zal vast niet lang duren
dat ie de slag helemaal te pakken heeft
en ik vraag me af
als ie 3 jaar verder is
hier nog eens aan terug denken gaat.
Vast wel.
Gister rustige dag, met een verjaardag van buuf
en een opbouwende welp die er toch tegenaan ziet.
Vol goede moed vertrekt hij vanmorgen , ruim op tijd vanzelf :)
En ontmoet ega bijna kwartier voordat de bus komt.
hehe, gered en vol trots stapt hij in,
op naar Emmen.
En ik? Ik reis met hem mee, voelt net zoiets als schoolreis
met dit verschil vanmiddag zie ik hem al weer
als ik de fiets ga brengen.
Om 11.50 gaat de telefoon, oudste............
staat even te lunchen op het schoolplein en klinkt
diep triest.
Is het niet leuk? Jawel hoor, hardstikke leuk
wat is er dan?
Hij was vanmorgen vergeten in de bus op het knopje te drukken
Waardoor de chauffeur weet dat er iemand uit moet bij de volgende halte.
En zo landde hij op het station in Emmen
waar hij op advies van chauffeur direct in andere bus kon stappen
maar die hem dropte bij een totaal onbekende halte.
En toen hij ging lopen
was ie spoor zomaar bijster, zomaar in paniek en zomaar in tranen.
Tot een aardige meneer hem de weg wijst
zijn zware tas achter op zijn bagagedrager zet
en hem binnen in school aflevert EN ook nog
het verhaal verteld tegen de congierge
zodat er geen vervelende dingen achteraan komen.
En dat , dat hem dat overkomen is
vond ie zo vreselijk, want hij voelde zich er zo klaar voor
en zo overtuigd dat ie het kon.
Ik vang hem op vanmiddag en samen praten we er over
gaan het rideltje wat en hoe nog eens door
en: iedereen zal in zijn leven wel eens zoiets gebeuren.
Weet je wat het fijne ervan is?
Hij kijkt me aan met een gezicht van: hoe kan hier iets fijns aan zijn?
Nou,
dit gebeurt je dus echt
geen 2x weer.
Das waar zegt ie, das waar.
Overigens: normaal zou hij 8 over half 9 binnen vallen
't was nu maar kwart voor 9
dus dat viel meer dan reuze mee.
'k was vanmorgen niet zo vroeg
had het na gisteren recht op uitslapen
vond ik zelf :)
Als oudste binnenkomt met een verhaal
over jongste en wat die wel zei en deed
ben ik het al knap zat.
snap het wel, oudste is zenuwachtig
jongste wil hem niet altijd in de buurt
en alle twee hebben ze een woordje klaar.
Dat ze willen ruzie maken
moeten ze zelf weten
zodra ik er me mee moet bemoeien
is het voor alletwee klaar, over en uit
Ongeacht wie , wat en waarover.
Vooral het schelden is momenteel
erg in de mode
simpele oplossing van dit probleem
1x schelden = pyjamabroek
2x schelden = pyjamajas
3x schelden = bed
En grappige is
al zijn ze al een heel stuk ouder
ze vooralsnog niet verder zijn gekomen
dan de pyamabroek
want tja,
daarin kun je je op straat
natuurlijk niet vertonen
Geloof me dat ik niet veel woorden
nodig ben om ze duidelijk te maken
wanneer ze ophouden moeten.
Want als ik "gedwongen" word
baas te spelen
dan ben ik dat ook.
Dat je alles geregeld en voor elkaar hebt
komen er weer nieuwe dingen op het pad
der brugpiepende welp.
Het was me het dagje wel, en ik dacht nog wel
het zal vandaag stuk rustiger worden dan gister,
niet dus
Als vanmorgen de wekker afloopt om half 8
liggen twee welpen compleet uitgetelt nog te slapen
een van het kamp de ander van zijn tanden
Ik besluit om ze alle twee lekker te laten liggen.
Om half 10 komen de eerste geluiden en zowaar
er is weer geluid bij het beeld.
Jongste ontbijt , schiet in zijn kleren en gaat alsnog naar school
Oudste is aan het bankhangen terwijl ik hier thuis
besluit 'even" al het beddegoed af te halen en te wassen
zou immers mooi weer worden?
Tegen half 12 begint het te regenen en mik ik met een kwaaie kop
het hele zooitje in de droogtrommel
want we moeten om goed kwart over 12 vertrekken naar Emmen
voor het rooster en aanverwante informatie/regels van school
Jongste eet bij Omama die liefdevol pannekoeken bakt
hoeft ie niet zo hard te bijten ( ja ja ;))
en wij gaan op pad.
eindelijk de goede route omdat ook daar wegwerkzaamheden zijn
Welp gaat het lokaal in en ik regel/bespreek de busreis.
Geen probleem om iets later te komen, moet alleen even papier ingevuld
en ondertekend worden. FIJN
kan hij inplaats van 6 uur om 7 uur opstaan maandag :)
Gelukkig zijn ze in stad H nog niet aan het breken en weet hij
voorlopig waar hij opstappen moet.
Ega gaat vanaf zijn werk maandagochtend zorgen ook daar te zijn
maar dat weet hij nog niet. Hij denkt dat hij er echt alleen voor staat
en dat doet ie ook wel, maar nog net niet helemaal :)
Om kwart voor 3 zijn we eindelijk klaar en vertrekken richting huis.
OH JA, komt er naast me. Wat is er?
Ik moet nog een fiets in Emmen hebben want we hebben nogal
eens dingen buiten de school...................................
SHIPS>>>>>>>>>>>>>>>>
DAT hadden ze me wel eerder mogen vertellen , dikkeme.........
Morgenvroeg eerst werken, dan op zoek naar een goedkope
fiets, Emmen bellen om te vragen of ie die maandag al nodig is.
ZO ja, brengen dus
Zo nee, breng ik hem maandagmiddag en neem alvast spullen mee
die hij dan in zijn kluisje kan doen, scheelt weer dragen :)
Hier en daar mist hij nog een paar schriften en ordners
EN komt tot de verrassende ontdekking dat er maar 1 paar schoenen
meer passen...........................
En ik dacht: het is allemaal geregeld
alles is klaar voor start maandag.
NIET dus.
Vraag me alleen wel af
hoe doen die moeders dat
die "gewoon" een hele dag werken?
Want ik kom nu af en toe al niet uit
met mijn tijd.
Gelukkig zijn de bedden schoon en fris
EN opgemaakt door ega vanavond
eerst maar een nachtje erover slapen.
:)
't is me toch wat.............
jongste rolt bijna om van de slaap na een goede pijnstiller
als oudste vanmiddag opgehaald wordt.
Het was helemaal geweldig.
Kamp zelf was erg mooi, de kinderen kan ie prima mee
de spelletjes waren saai behalve de. en de. en de. en de.....
hahaha.
Hij is stoer, hij is groot en moe , erg moe.
In de auto moet hij even switchen van stoerkinderenonderelkaargedrag
naar: hey je praat tegen mij , je moeder
verhalen over lekker eten, bbq , orvelte , speurtochten
gekke dingen, leuke dingen, en wat komt er achteraan?
LIEVE dingen.
Thuis, buiten zicht van alles en iedereen
valt hij in mijn armen:
MAM , mag ik alsjeblieft een knuffel van je
ik heb je zo gemist.
En tuurlijk komt er die knuffel en tuurlijk die kus
en tuurlijk even warmen , even houden , even
zo weer samen.
Vanavond wil hij opblijven , maar om half 10
vertrekt ie vrijwillig naar bed. Kom je zo?
Ja lief, kom zo.
Binnen 1 minuut ben ik boven
en hij in dromenland.
Een zachte kus op zijn voorhoofd, nog even instoppen
met het besef: dit is dus nog niet voorbij :)
mompelt hij zachtjes:
trusten lieve mam...............
Hij is terug
onze tussentafellakenenservet brugpieper
Gistermiddag naar ortho met jongste,
het plan van aanpak zou besproken worden
en wat nou precies het probleem is.
Wel
de onder en bovenkaak zijn dusdanig smal
dat er geen ruimte genoeg is voor zijn tanden en kiezen.
Vandaar dat er al twee ervoor groeiden.
Hij is een speciale combibeugel nodig
om alles op te rekken en te vormen.
En langdurige kwestie en links en recht ook best pijnlijk.
Ze beginnen direct met 4 slotjes op zijn voortanden.
In 1e instantie heeft hij weinig last, tot vannacht.
Als hij opstaat steekt er een of ander draadje uit
dus sta ik om half 9 vanmorgen alweer bij ortho.
een pijnstiller en paar uurtjes later
belt hij vanaf school,
hij heeft pijn wil naar huis en is er klaar mee.
dit duurt ongeveer 3 tot 4 dagen
pfffffffffffffffft arm ding.
Ga eerst maar eens contact zoeken met onze verzekering
want ondanks dat we prima verzekerd zijn
loopt het kostenplaatje dusdanig op
dat ik er wel wat hulp bij kan gebruiken.
en dan praat je niet over honderden euries
maar over duizenden....................
maar wat moet, dat moet.
en ik zie wel hoe we dat gaan versieren
maar als ze ons te hulp schieten,
meer dan graag.
Kan altijd nog SBS6 hart van nederland inschakelen
schijnt prima te werken.
Het was een ervaring :)
jongste wint zowaar 3 hele euro's hihihihi
wat oudste chaggie maakt maar:
die komt met 2 verse worsten uit de strijd.
Technisch is dat duurder dus..............
Zelf is het een avond fun met de welpen en Omama
en het feit dat ze zich dus wel degelijk gedragen kunnen.
(is vanzelf wel een waarschuwing aan vooraf gegaan,
maar werkte wel !)
Het was leuk, druk en gezellig
en met de worsten en het gehakt
zijn we in ieder geval verzekerd
van een maaltijd
de komende week.
Vandaag stond in het teken van het paard.
Een groot concour in De Wolden waar ik beloofd
had aan oudste om heen te gaan.
Nu heb ik niet veel verstand van paarden
maar daar kom je oren en ogen tekort.
Wat een pracht dieren en wat een verschil in
springen. Schitterend.
We bemachtigen een prachtplek in de tent.
Uit de zon en met snufferd vooraan bij de baan.
Diverse ruiters komen voorbij en we laten
ons vertellen dat het een internationaal toernooi is
met 15 verschillende landen.
En ja, zo komt er Canada voorbij, maar ook Syrie
Libanon e.d.
Het is en blijft een wereld apart heb ik gemerkt
en vraag me af of ik er ooit verstand van krijg.
Niet te min , we hebben genoten
en voor een paardrijwelp is dit toch eigenlijk wel
een must.
Eindelijk: het goede kabeltje voor mijn camera
is binnen.
Hieronder link naar filmpje van onze judoka :)
en hoef er natuurlijk niet bij te zeggen
dat we trots op hem zijn.
Het is maar goed
dat we morgen niet hoeven helpen met de verhuizing
want vanavond hadden we een bbq van ega zijn werk.
Met welpen om een uurtje of 6, en het duurt zolang het duurt.
Het was erg gezellig omdat we iedereen kennen en we kletsen bij
maken afspraken, eten heerlijk, salades, fruit, ijs, vanzelf diverse soorten vlees,
stokbroodjes, kaasjes, sausjes bedenk het maar.
De dames krijgen allemaal een speciale
bos bloemen. Met 1 distel ,een witte bloem en rozen.....de distel staat voor de moeilijke periode , de rozen voor het teken van genegenheid.
En de ene witte voor ons vrouwen.
Omdat wij in die tijd de bakens van rust en luisteren waren
worden wij speciaal in het zonnetje gezet.
Het is een emotioneel moment en niet alleen voor mij.
Het is vrij drinken, en we mogen pakken wat we willen en hoeveel
we willen. Vooral dat feit doet me beseffen dat ega morgen
echt niet fit zal zijn.
Wel kreeg ik op het laatst van de avond van de zeg maar "grote" baas,
al zou hij boos zijn als hij het hoort, een compliment.
Wat hebben jullie een pracht stel kinderen, daar mag je met recht trots
op zijn.
Nou ben ik wel trots op mijn welpen , maar zeg hem: dat kun je natuurlijk
nooit met zekerheid tegen jezelf zeggen.
Wel , zegt hij: Het zijn bandieten en ze mogen er zijn, maar ze zijn eerlijk,
scherp en vooral beleefd.
Laat ega maar zijn eigen feestje vieren,
ik vier er nu even eentje, want laten we eerlijk zijn
als iemand die zelf met 2 voeten stevig op de grond staat
maar mensen te weet motiveren met humor,
zoiets van je welpen zegt,
nou
dan ben ik dubbel trots.
Waar trouwens de lach van de avond het volgende was:
Als grote baas met welpen in gesprek is, vliegen de grapjes over en weer.
Op het moment dat hij aan hen vraagt:
Weten jullie hoe een belg koperdraad maakt?
Kijken ze hem verbaasd aan, diverse oplossingen komen maar niet een is goed.
Het antwoord:
Hij vraagt twee jongens uit T, en laat ze vechten om een stuiver.
Ik? Ik kwam werkelijk niet meer bij en onze welpen rolden bijna van hun
stoel van het lachen.
Dat is nou eens wat je noemt, humor.
Inmiddels liggen de drie kinderen te slapen
en geniet ik even na, even van heerlijk genieten voor mezelf,
van de welpen die steeds zelfstandiger en "makkerlijker" worden
in dit soort situaties.
We gaan er komen,
oh ja, we gaan er komen,
echt wel !!!!!!!!
Maar dit was even echt heerlijk, andere gezichten, andere ideeen,
andere dingen.
Vanmorgen was het zo ver, met welp op tour.
De busroute naar het AOC Terra in Emmen.
Reis je even mee?
We beginnen bij de halte , die door wegwerkzaamheden tijdelijk niet in gebruik is.
Er hangt een briefje: Dichtsbijzijnde halte is Hollandscheveld.
op het moment dat ik daar aan kom rijden voelt het niet goed,
zo van dit is vast niet wat we hebben moeten.
Welp schiet in de stress en ik bel met het 0900 info lijntje.
Die vertellen me: 1 halte terug en die vertrekt om 10.42.
Op dat moment is het 10.39 en we racen er tegen om daar te komen
maar je begrijpt het al: misse boel.
De bus vanuit Emmen naar Hoogeveen stopt aan de overkant.
Chauffeur vraagt wat de bedoeling is en verteld dat hij collega net is tegen
gekomen, was er al bang voor :)
Weet je wat je doet, zegt ie. Stap bij mij in, ik breng je naar Hoogeveen
en vertel je een veel snellere en makkelijkere methode voor je welp
om in Emmen te komen.
Onderweg praat hij me bij, over tijden, over bussen, over Qliners
Om lang verhaal korter te maken:
Pakt hij de traditionele bus : moet hij om 7.08 opstappen en doet er een uur
over om in Emmen tekomen inclusief 1 overstap op station Emmen.
Gaat hij met de Qliner, kan hij om 7.55 instappen in Hoogeveen en is
binnen 30 minuten in Emmen.
De eindhalte is hetzelfde, betekend 5 minuten lopen.
Nu maar checken of Terra er blij mee is dat hij 5 minuten later aankomt,
maar kan je zeggen dat de laatste bus een heeeeeeeeeeeeeeeeeel
stuk sneller is , plus comfortabeler.
En het scheelt hem om 6 uur opstaan of om 7 uur opstaan.
En dat is voor een brugpieper toch wel heel verschil.
WE hadden de bus gemist
en kregen een perfecte en betere verbinding er voor terug.
EN een middagje bussurfen met welp
is absoluut geen straf
want op al die bussen
zitten:
heerlijke airco
geweldige chauffeurs
en prima lijntjes.
Nu:
Nu kan ik hem met gerust hart laten gaan,
zal niet aan de verbinding liggen.
Eindelijk is het dan zover:
Welp word brugpieper, brugkuiken, brugleuning (zegt ie zelf hoor !)
Vandaag om 12 uur was het einde groep 8.
Ze hebben vrolijk afscheid genomen van de rest van de kinderen.
En nu zijn ze met de juffen in bowlen
daarna pizza eten.
Wij mogen tegen 19.00 uur naar school om ons te laten verrassen.
Ben heel erg benieuwd.
Er breekt een compleet nieuw tijdperk aan , dat heb ik wel al in de gaten.
Waar welpje nu groep 8 wordt en de oudste spontaan 10 cm groeit :)
Na de vakantie : 's morgens geen geruzie meer in de keuken
geen gekibbel en gebek op elkaar,
omdat oudste veruit dan al op weg is naar zijn school.
Hij staat bijna gelijk op met ega, dat is op zich wel lekker
kan hij die de oren van het hoofd kletsen hahahaha...........
Het is het jaar van de veranderingen en ze volgen elkaar
in rap tempo op.
Ik? Ik zie wel, laat het over me heen komen
en denk er wel eens over na als ik zo keertje tijd en /of zin heb.
Vanavond eerst het feestje.
Morgen is oudste al vrij en gaan we proefdraaien met de bus
en dan mag jongste nog 2 morgens
en zijn er 6 lange weken aan beurt
met , hoop ik, net zulk heerlijk weer als nu.
Eindelijk was het zover,
vandaag een onderling toernooi van de judo met een groep uit Dwingeloo.
Best spannend.
Alles was geregeld en we hadden allemaal toch best wel de zenuwen.
want: Vinden ze het wel leuk, hebben ze hier wel zin in?
Nou dat hebben we geweten.
Dol enthousiast stonden daar twee verschillende teams tegenover elkaar.
En ze waren echt een toernooi aan het doen.
We hadden echte medailles geregeld die hun toe schitterden in de zon.
De sfeer was ontspannen en toch iets gespannen
iedereen ging voor de gouden medaille.
het was enorm geslaagd, en zekers voor herhaling vatbaar.
De eerste stap is al gezet richting plannen van data en plaats.
Misschien kunnen we in de toekomst er nog andere verenigingen bij betrekken
en zo ons eigen wedstrijd wereldje maken.
Welpje had geen serieuze tegenstanders en won op zijn sloffen
met 3 waza-ari's op rij. Een fluitje van een cent.
Waarom doet ie het niet zo op een grote wedstrijd?
't is me een volslagen raadsel,
maar hij heeft nu wel laten zien wat ie kan.
In ieder geval:
onze inspanningen en mijn goede idee zijn in prima aarde gevallen
nu proberen het te laten uitgroeien naar iets groters.
Vanmorgen de gewone knutsel frutseldingen hier thuis,
vanmiddag is het dan zover: om half 1 verzamelen bij school.
Het is de bedoeling om met 6 auto's die kant op te gaan,
eentje red het niet en gaat direct van haar werk,
de andere gaat liever in zijn uppie............
hier moet ik een beetje om lachen want het is de vader van het ettertje.
Soms is een punt duidelijk al vind ik het redelijk kinderachtig maar ok.
Twee van ons hebben een navigatie en we besluiten 1 voorop,
twee in de midden en ik achteraan, zodat wat er ook gebeurt,
altijd iemand een route heeft.
Na het uitwisselen van de telefoonnummers vertrekken we om ongeveer
10 voor 1 om op ons gemak die kant op te rijden.
Moet zeggen: Stad Groningen is een mierennest en boven in Groningen
OH wat is het daar mooi. Zou voor je plezier nog een keer die kant op gaan
al is het alleen maar voor het maken van foto's en een beste dag uit.
Neem dan de toeristische route zoals die voorop reed vanmiddag
In getoetst had hahahaha, werkelijk schitterende dorpjes met
liefelijke huisjes.
Tegen half 3 zijn we in Lauweroog en we zijn er over eens, dit is een prima
manier van samen reizen.
Op de dijk zien we Schiermonnikoog EN de boot !
Als die binnen zichtafstand komt horen we al: MAMA en ze zwaaien hun
armen bijna uit hun lijf.
Vermoeide, gebruinde gezichten als ze ons in de armen vallen.
En mijn armen zijn breed genoeg voor nog meer kinderen waarvan
de ouders er niet zijn.
Als ik links en rechts een knuffel of een kus uitdeel,
Proef ik het zout op mijn lippen,
we hebben nu zoute welpen :)
Zo krijg ik er spontaan eentje bij in de auto en onder druk babbelen wordt
De terugreis begonnen. Maandag wadlopen omdat het toen nog mooi weer was.
"s nachts dik onweer gehad wat er voor zorgde dat ze bijna om 3 uur pas
in slaap vielen. Speurtochten, puzzeltochten, een hele bonte avond,
zoeken op het strand naar alles wat voorbij komt.
En gewoon genieten van een aantal dagen echt vrij.
Ze zijn het er helemaal overeens, dit was het meest geweldige schoolkamp ooit.
En kijk,dat doet ons natuurlijk geweldig goed.
Summier worden de eerste dingen al verteld, over wat er geweldig was,
waar ze zich aan geergerd hebben. Wat ze allemaal gezien hebben,
Het heeft ze overweldigd.
Tegen kwart voor 5 is de eerste passagier afgeleverd, de buurjongen nog even
wegbrengen en dan zelf naar huis.
Waar eerst ega en dan de katten aan de beurt zijn.
Weinig eten, douchen , nog even tv kijken en ruim voor 8 uur
liggen ze in bed.
Compleet uitgeteld :)
De hele grote uitgebreide verhalen zullen nog wel komen,
maar ze waren nu even te moe.
Nog even kijken op buienradar
die het spontaan niet doet.
Kijken op andere site,
ik zie dat de wadden
hun portie krijgen.
Mijn hart was daar al
want ik weet hoe bang ze zijn
na een heftige zomernacht hier
enige wat ik ze wens
is rust
en plezier.
Hier,
hier komt alleen maar
gedonder van.............................
(bedoelt in weersopzicht.......)
en geloof niet
dat wij zo vrij ervan zijn vannacht.
Maar waar eerst de rust heerste,
voelt het nu alsof,
je ze in de steek laat en over geeft
aan "vreemden".
IDD S., je had gelijk...............
Het zorgen voor, omkijken naar,
en gelukkig willen maken.
Maar:
Ze zijn zo een onderdeel van jezelf
die je onder je hart gedragen hebt
komen nooit uit je hoofd.
Waar gisteravond de spanning te veel werd voor welpje
hij wil niet mee, hij wil niet van huis, dikke tranen en niet slapen,
ploft ie vanmorgen zijn bed uit: YES ben er klaar voor.
En vrolijk en opgewekt zorgen ze samen ervoor dat ze alles bij zich hebben.
Check, check en dubbel check.
Half 6 opstaan is voor ons wel heel erg vroeg en ze zijn best nog slaperig
tot we bij school zijn om kwart over 6. Een gezellige gespannen maar vrolijke
groep staat klaar om te vertrekken.
De tassen worden ingeladen, dikke kussen en knuffels nog uitgedeeld
en dan is het rijden.
Als de laatste auto uit zicht is, overvalt me een gevoel van :
rust aan de ene kant, en een rare knoop in mijn buik aan de andere kant.
Ga naar huis, drink koffie en straks werken.
Het is stil in huis..........................
Hoop dat ze het toch een beetje treffen met het weer
De grote verhalen,
die lees je wel als ze weer terug zijn
voor een paar dagen
zijn de welpen uitgevlogen........